ผู้หญิงส่วนใหญ่มักจะตั้งคำถามกับคนรักว่า
ทำไมเธอถึงรักฉัน  หรือ 
เธอรักฉันที่ตรงไหน
ผู้หญิงคนนี้ก็เหมือนกัน
เธอเพียรถามคนรักของเธอว่า
"ทำไมเธอถึงรักฉัน"
คนรักของเธอบอกว่า "ตอบไม่ได้ "
เธอจึงถามว่า ทำไมตอบไม่ได้
คนรักของเพื่อนของเธอยังตอบได้เลยว่ารักเพื่อนของเธอเพราะเหตุผลอะไร
ที่ตอบไม่ได้เพราะไม่รักเธอจริงใช่ไหม
คนรักของเธอจึงตอบไปว่า เขาหาเหตุผลไม่ได้
เธอเสียใจและต่อว่าเขาไปว่าไม่ได้รักเธอจริง
ชายคนรักจึงตอบไปว่า

ที่เขารักเธอ เพราะเธอมีหน้าตาที่สวยงาม
ที่เขารักเธอ เพราะเธอมีเสียงที่ไพเราะ
ที่เขารักเธอ เพราะเธอมีน้ำใจโอบอ้อมอารีต่อคนรอบข้าง และเขารักเธอ ที่ทุกๆ movement ของเธอ

ฝ่ายหญิงก็สบายใจที่ทราบเหตุผลและยุติการคุยเรื่องนี้ไป

ต่อมา ฝ่ายหญิงเกิดอุบัติเหตุขึ้น
บนโต๊ะหัวเตียงของเธอมีจดหมายฉบับหนึ่งวางไว้ เธอเปิดอ่านดู
ในจดหมายมีใจความว่า
"สุดที่รักของผม
คุณเคยถามผมว่าผมรักคุณเพราะอะไร ผมตอบคุณว่า
ที่ผมรักคุณ เพราะคุณมีหน้าตาที่สวยงาม
แต่ตอนนี้ไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว ผมคงรักคุณต่อไปไม่ได้
ที่ผมรักคุณ เพราะคุณมีเสียงที่ไพเราะ
แต่ตอนนี้คุณไม่สามารถจะเอ่ยเอื้อนเสียงที่ไพเราะเช่นเดิมได้
ผมคงรักคุณต่อไปไม่ได้
ที่ผมรักคุณ เพราะคุณมีน้ำใจโอบอ้อมอารีต่อคนรอบข้าง
แต่ตอนนี้คุณไม่สามารถจะแสดงน้ำใจต่อใครได้อีก
ผมคงรักคุณต่อไปไม่ได้
และที่ผมรักคุณ เพราะทุกๆ movement ของคุณ
ก็คงไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว
เพราะคุณไม่สามารถเคลื่อนไหวไปไหนได้
และผมคงไม่รักคุณ

นี่คือสิ่งที่ผมอยากให้คุณรับรู้มาตลอด
สิ่งที่คุณเพียรถามเกี่ยวกับเหตุผลในความรักของผม
ถ้าเหตุผลทั้งหมดนั้น
หมายถึงความรัก
ตอนนี้ผมจึงไม่รักคุณแล้ว........
แต่ความรักไม่ต้องการเหตุผล
เหตุผลทั้งหมดไม่ใช่ความรัก
ผมรักคุณที่ทั้งหมดของความเป็นคุณ
รักที่หัวใจและความคิดของคุณ
อย่าเพียรพยายามถามเหตุผลของความรักของผมอีกเลย
เพราะผมรักคุณด้วยทั้งหมดของหัวใจของผม"